Shloka 122
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
इत्युक्त्वा प्रारुदत् कृष्णा मुखं प्रच्छाद्य पाणिना । पद्मकोशप्रकाशेन मृदुना मृदुभाषिणी,ऐसा कहकर मृदुभाषिणी द्रौपदी कमलकोशके समान कान्तिमान् एवं कोमल हाथसे अपना मुँह ढककर फूट-फ़ूटकर रोने लगी
ity uktvā prārudat kṛṣṇā mukhaṁ pracchādya pāṇinā | padmakośaprakāśena mṛdunā mṛdubhāṣiṇī ||
అలా చెప్పి మృదుభాషిణి కృష్ణా (ద్రౌపది) పద్మకోశ కాంతివలె ప్రకాశించే తన మృదువైన చేతితో ముఖాన్ని కప్పుకొని గట్టిగా విలపిస్తూ ఏడ్చింది.
राक्षस उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma manifests not only through overt violence but also through the emotional devastation of the innocent; the gentle and virtuous person’s tears become a moral testimony, calling for compassion and righteous protection.
After speaking, Draupadī (called Kṛṣṇā) is overwhelmed and begins to cry intensely, covering her face with her soft, lotus-bud-bright hand—an image emphasizing her tenderness and the depth of her distress.