Shloka 42
Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
ततः प्रसादयामास श्वशुरं सा पुन: पुनः । न मे पुत्रो भवेदीदृक् काम॑ पौत्रो भवेदिति,तब सत्यवतीने बारंबार प्रार्थना करके पुनः अपने श्वशुरको प्रसन्न किया और कहा --“भगवन! मेरा पुत्र ऐसा न हो। भले ही, पौत्र क्षत्रियस्वभावका हो जाय”
tataḥ prasādayāmāsa śvaśuraṃ sā punaḥ punaḥ | na me putro bhaved īdṛk kāmaṃ pautro bhaved iti |
అప్పుడు సత్యవతి తన శ్వశురుని పునఃపునః ప్రసన్నపరచి ఇలా చెప్పింది— “భగవన్! నా కుమారుడు ఇలాంటివాడిగా కాకూడదు; అవసరమైతే నా మనవడు క్షత్రియ స్వభావముతో ఉండుగాక.”
अकृतव्रण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral agency within family and destiny: one may humbly seek to prevent the recurrence of an undesirable disposition in one’s immediate offspring, even while acknowledging that certain temperaments (like kṣatriya vigor) may manifest later. It underscores responsibility, foresight, and respectful supplication to elders.
A woman repeatedly pleads with her father-in-law to be pleased and to grant a favor: that her son should not be ‘of this kind’ (i.e., not inherit the problematic trait under discussion), even if a grandson later becomes kṣatriya-natured. The scene is framed as a request to redirect the outcome across generations.