Shloka 47
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
ऋष्यश्ड़ूं मुनिसुतमानयस्व च पार्थिव । वानेयमनभिज्ञं च नारीणामार्जवे रतम्,'भूपाल! साथ ही हम तुम्हें यह सलाह देते हैं कि अपने राज्यमें महर्षि विभाण्डकके पुत्र वनवासी ऋष्यशृंगको बुलाओ। वे स्त्रियोंसे सर्वया अपरिचित हैं और सदा सरल व्यवहारमें ही तत्पर रहते हैं। महाराज! वे महातपस्वी ऋष्यशुड़् यदि आपके राज्यमें पदार्पण करें तो तत्काल ही मेघ वर्षा करेगा इस विषयमें मुझे तनिक भी संदेह नहीं है!
ṛṣyaśṛṅgaṃ munisutaṃ ānayasva ca pārthiva | vāneyam anabhijñaṃ ca nārīṇām ārjave ratam ||
ఋషి పలికెను—ఓ భూపాలా! ముని విభాండకుని కుమారుడైన, వనవాసి ఋష్యశృంగుని ఇక్కడికి పిలిపించుము. అతడు స్త్రీల విషయమున పూర్తిగా అనభిజ్ఞుడు; సరళమైన, నిష్కపటమైన ఆచారమునే నిత్యము ఆసక్తితో అనుసరించువాడు. మహారాజా! ఆ మహాతపస్వి ఋష్యశృంగుడు నీ రాజ్యములో అడుగుపెట్టిన వెంటనే వర్షమేఘములు తక్షణమే కురిపించును—ఇందులో నాకు లేశమాత్రమూ సందేహము లేదు.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The passage links a ruler’s welfare to dharmic counsel and the presence of genuine tapas (ascetic power): moral purity, simplicity, and disciplined life are portrayed as forces that restore prosperity (symbolized by rain) to the kingdom.
A counselor/sage advises the king to summon the forest-ascetic Ṛṣyaśṛṅga, described as innocent of women and devoted to simple conduct, asserting that his arrival will immediately cause rain to fall and relieve the kingdom’s distress.