Shloka 17
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
कुशाकारेव दूर्वेयं संस्तीर्णेव च भूरियम् । यूपप्रकारा बहवो वृक्षाश्वेमे विशाम्पते,यह दूर्वा कुशके आकारकी दिखायी देती है और यह भूमि ऐसी लगती है मानो इसपर कुश बिछाये गये हों। महाराज! ये वृक्ष भी यज्ञयूपके समान जान पड़ते हैं
kuśākāreva dūrveyam saṃstīrṇeva ca bhūriyam | yūpaprakārā bahavo vṛkṣāśveme viśāmpate ||
ఈ దూర్వా కుశంలా ఆకారంతో కనిపిస్తోంది; ఈ నేల కూడా కుశపత్రాలు పరచినట్టుగా ఉంది. ఓ ప్రజాధిపతీ! ఈ అనేక వృక్షాలు కూడా యజ్ఞయూపాల వలెనే అనిపిస్తున్నాయి.
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse frames nature through the lens of yajña: ordinary features of the landscape are perceived as ritual implements, suggesting that a dharmic vision can sacralize the world and orient the mind toward purity and disciplined conduct.
Lomasa, guiding the king during the forest journey, describes a place whose grasses and trees resemble kuśa and yūpa, evoking the atmosphere of a sacrificial ground and highlighting the sanctity of the region they are traversing.