Shloka 22
सगरोपाख्यानम् (Sagara-Upākhyāna): Śiva’s boon and the extraordinary birth of Sagara’s progeny
ततो<भ्यगच्छन् सहिता: समुद्र भीमनि:स्वनम् । नृत्यन्तमिव चोर्मीभिववल्गन्तमिव वायुना,फिर वे सब लोग एक साथ भयंकर गर्जना करनेवाले समुद्रके समीप गये, जो अपने उत्ताल तरंगोंद्वारा मानो नृत्य कर रहा था; और वायुके द्वारा उछलता-कूदता-सा जान पड़ता था
tato 'bhyagacchan sahitāḥ samudraṃ bhīma-niḥsvanam | nṛtyantam iva cormībhir avalgantam iva vāyunā ||
అప్పుడు వారు అందరూ కలిసి భయంకర గర్జన కలిగిన సముద్రం వద్దకు వెళ్లారు. ఎత్తెత్తు అలలతో అది నాట్యమాడుతున్నట్లుగా, గాలి వేగంతో అది దూకుతూ ఉప్పొంగుతున్నట్లుగా కనిపించింది.
लोमश उवाच
Educational Q&A
The verse evokes reverence for the vast forces of nature: the ocean’s roar and restless waves suggest power beyond human control, encouraging humility, caution, and self-restraint—qualities valued in dharmic conduct, especially during travel and pilgrimage.
Lomaśa narrates that the group proceeds together to the seashore. The ocean is portrayed vividly through similes—dancing with waves and leaping under the wind—highlighting the dramatic setting as they arrive near the roaring sea.