Shloka 43
उदकेनैव तां रात्रिमूषुस्ते दुःखकर्षिता: । अनुजम्मुश्न तत्रैतान् स्नेहात् केचिद् द्विजातय:,दुःखसे पीड़ित हुए वे पाँचों पाण्डुकुमार उस रातमें केवल जल पीकर ही रह गये। कुछ ब्राह्मण-लोग भी इन पाण्डवोंके साथ स्नेहवश वहाँतक चले आये थे
udakenaiva tāṁ rātrim ūṣuḥ te duḥkhakarṣitāḥ | anujam muśn(a) tatra etān snehāt kecid dvijātayaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—దుఃఖంతో క్షీణించిన ఆ పాండవులు ఆ రాత్రి నీటితోనే జీవించారు. స్నేహవశాత్తు కొందరు ద్విజ బ్రాహ్మణులు కూడా వారిని కష్టంలో ఒంటరిగా వదలక ఆ స్థలమువరకు వెంట వచ్చారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic solidarity: in times of unjust suffering, the righteous are sustained not only by austerity and endurance but also by the compassionate companionship of good people who remain out of affection and moral support.
At the outset of the forest-exile narrative, the Pāṇḍavas, overwhelmed by grief, pass the night with only water for sustenance, while some Brahmins, moved by affection, accompany them to that place and stay near them.