Shloka 13
Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
पौरा ऊचु. नेदमस्ति कुलं सर्व न वयं न च नो गृहा:,पुरवासी बोले--अहो! हमारा यह समस्त कुल, हम तथा हमारे घर-द्वार अब सुरक्षित नहीं हैं; क्योंकि यहाँ पापात्मा दुर्योधन सुबलपुत्र शकुनिसे पालित हो कर्ण और दुःशासनकी सम्मतिसे इस राज्यका शासन करना चाहता है
paurā ūcuḥ | nedam asti kulaṃ sarvaṃ na vayaṃ na ca no gṛhāḥ | yato 'tra pāpātmā duryodhanaḥ subalaputra-śakunipālitaḥ karṇa-duḥśāsana-sammatyā asya rājyasya śāsanaṃ kartum icchati |
పౌరులు అన్నారు—ఇప్పుడు మా సమస్త వంశమూ, మేమూ, మా ఇళ్లూ కూడా సురక్షితంగా లేవు; ఎందుకంటే ఇక్కడ పాపాత్ముడైన దుర్యోధనుడు, సుబలపుత్రుడు శకుని పోషణ-ప్రేరణతో, కర్ణుడు మరియు దుశ్శాసనుడి సమ్మతితో ఈ రాజ్యాన్ని పాలించదలచాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Public welfare depends on dharmic governance. When rulers are driven by adharma and guided by corrupt counsel, even basic securities—family continuity, personal safety, and home—are perceived as threatened.
The townspeople voice alarm that Duryodhana, influenced by Śakuni and backed by Karṇa and Duḥśāsana, seeks to control the kingdom. Their speech functions as a moral critique of the political faction surrounding him.