Shloka 126
ऊचुर्विगतसंत्रासा: समागम्य परस्परम् | पाण्डव वनकी ओर गये हैं, यह जानकर हस्तिनापुरके निवासी शोकसे पीडित हो बिना किसी भयके भीष्म, विदुर, द्रोण और कृपाचार्यकी बारंबार निनन््दा करते हुए एक-दूसरेसे मिलकर इस प्रकार कहने लगे
ūcur vigata-santāsāḥ samāgamya parasparam | pāṇḍavā vana-kī ora gatāḥ iti jñātvā hastināpura-nivāsinaḥ śoka-pīḍitāḥ vinā bhayena bhīṣma-vidura-droṇa-kṛpācāryān bāraṃbāraṃ nindantaḥ parasparaṃ sametya evaṃ ūcuḥ |
వైశంపాయనుడు పలికెను—పాండవులు వనమునకు వెళ్లారని తెలిసి హస్తినాపుర నివాసులు శోకంతో కుంగిపోయారు. భయాన్ని విడిచి పరస్పరం కూడి, భీష్ముడు, విదురుడు, ద్రోణుడు, కృపాచార్యుడు—వారిని పదేపదే నిందిస్తూ ఈ విధంగా పలికారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores accountability in dharma: when respected elders and teachers do not prevent wrongdoing, society experiences moral injury and may openly reproach even the most venerable figures. Authority is not exempt from ethical responsibility.
News spreads that the Pāṇḍavas have departed toward the forest. The people of Hastināpura, grieving, assemble and—without fear—repeatedly criticize Bhīṣma, Vidura, Droṇa, and Kṛpa, then begin to speak collectively about the situation.