Shloka 19
तेषां हेमपरिष्कारैर्युक्ता: परमवाजिभि: । गच्छतां घोषिण श्षित्ररथा राजन् विरेजिरे,राजन्! उन सबके जाते समय सोनेके आभूषणोंसे विभूषित, उत्तम घोड़ोंसे जुते हुए एवं गम्भीर घोषयुक्त उनके विचित्र रथ बड़ी शोभा पा रहे थे
teṣāṃ hemapariṣkārair yuktāḥ paramavājibhiḥ | gacchatāṃ ghoṣiṇaś citrarathā rājan virejire rājan ||
రాజా! వారు ప్రయాణించుచుండగా, స్వర్ణాభరణాలతో అలంకరింపబడి, ఉత్తమ అశ్వములతో యుక్తమై, గంభీర నాదముతో నినదించే వారి విచిత్ర రథములు మహాశోభను పొందినవి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the outward grandeur of royal power—gold, fine horses, and imposing chariots—often preceding major political and ethical decisions in the epic. It implicitly contrasts external splendor with the inner burden of dharma that will soon be tested in the coming conflict.
A group is departing in procession; as they move, their chariots—decorated with gold, drawn by superior horses, and sounding loudly—appear especially magnificent. Vaiśaṃpāyana narrates this scene to the king as part of the Udyoga Parva’s build-up toward war.