Shloka 4
उद्योगपर्व — अध्याय 70: युधिष्ठिरस्य शान्त्युपायविचारः
Yudhiṣṭhira’s Deliberation on Peace-Means
द्रष्टारो हि कुरवस्तं समेता महात्मानं शत्रुहणं वरेण्यम् । ब्रुवन्तं वाचमनृशंसरूपां वृष्णिश्रेष्ठ मोहयन्तं मदीयान्,महात्मा, शत्रुहन्ता तथा सबके वरण करनेयोग्य वे वृष्णिकुलभूषण श्रीकृष्ण यहाँ आकर कृपापूर्ण कोमल वाक्य बोलेंगे और हमारे पक्षवर्ती राजाओंको मोहित करेंगे; इस अवस्थामें समस्त कौरव उन्हें देखेंगे
dṛṣṭāro hi kuravas taṃ sametā mahātmānaṃ śatruhaṇaṃ vareṇyam | bruvantaṃ vācam anṛśaṃsarūpāṃ vṛṣṇiśreṣṭhaṃ mohayantaṃ madīyān ||
కౌరవులందరూ సమేతులై ఉన్నప్పుడు, వారు ఆ మహాత్ముడైన, శత్రుహంతుడైన, వృష్ణిశ్రేష్ఠుడైన శ్రీకృష్ణుని దర్శిస్తారు. ఆయన కరుణా-మృదుత్వాలతో కూడిన వాక్యాలను పలుకుతాడు; ఆ అనృశంసమైన, ప్రసన్నమైన వాణితో నా పక్షాన నిలిచిన రాజులను మోహింపజేస్తాడు.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of compassionate speech (anṛśaṃsā vāk): words grounded in gentleness and goodwill can influence political outcomes, sometimes more effectively than force. It also shows how virtue and persuasive diplomacy can be perceived as a threat by those committed to an unjust course.
Dhṛtarāṣṭra anticipates Kṛṣṇa’s arrival in the Kuru assembly during the pre-war negotiations. He worries that Kṛṣṇa—renowned, noble, and persuasive—will address the court with kindly, compelling words and thereby sway or unsettle the kings aligned with Dhṛtarāṣṭra’s side.