Shloka 5
Nara-Nārāyaṇa Precedent and Bhīṣma’s Counsel on Kṛṣṇa–Arjuna; Karṇa’s Reply
तेषां मनश्न तेजश्वाप्पाददानाविवौजसा । पूर्वदेवी व्यतिक्रान्ती नरनारायणावृषी,इसी समय पुरातन देवता नर-नारायण ऋषि उधर आ निकले और अपनी कान्ति तथा ओजसे उन सबके चित्त और तेजका अपहरण-सा करते हुए उस स्थानको लाँघकर चले गये
teṣāṁ manaś ca tejaś ca apādadan iva ojasā | pūrvadevā vyatikrāntau nara-nārāyaṇāv ṛṣī ||
అదే సమయంలో ప్రాచీన దేవస్వరూపులైన నర-నారాయణ ఋషులు అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యారు. తమ ఓజస్సు, కాంతితో అక్కడున్న వారందరి మనస్సు, తేజస్సును যেন అపహరించినట్లుగా చేసి, ఆ స్థలాన్ని దాటి ముందుకు సాగారు—ఆ సభపై అటువంటి ప్రభ వెలిగింది గనుక సామాన్య గర్వం తానే వంగిపోయింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical supremacy of spiritual discipline: true authority can arise from tapas and inner radiance (tejas/ojas), which naturally subdues arrogance and redirects attention from worldly power to dharma.
Two revered, ancient divine sages—Nara and Nārāyaṇa—appear and pass through the gathering. Their radiance and spiritual force are so overwhelming that it feels as if the minds and splendor of everyone present are momentarily taken away.