Shloka 17
एकैक: पर्युपास्ते ह मनुष्यान् मनुजर्षभ । लिप्समानोड्तरं तेषां मृगाणामिव लुब्धक:,नरश्रेष्ठ! जैसे व्याध मृगोंको मारनेका छिद्र (अवसर) देखता हुआ उनकी टोहमें लगा रहता है, उसी प्रकार इनमेंसे एक-एक दोष मनुष्योंका छिद्र देखकर उनपर आक्रमण करता है
ekaikaḥ paryupāste ha manuṣyān manujarṣabha | lipsamāno 'ntaraṃ teṣāṃ mṛgāṇām iva lubdhakaḥ ||
సనత్సుజాతుడు పలికెను—ఓ నరశ్రేష్ఠా! ఈ దోషాలలో ప్రతి ఒక్కటి మనుష్యులను గమనిస్తూ పొంచి ఉంటుంది. వేటగాడు జింకలలో చీలిక (అవకాశం) చూసి దాడి చేయునట్లు, మనుష్యుల బలహీనతను వెదికి అవకాశం దొరికిన వెంటనే ప్రతి దోషమూ దాడి చేస్తుంది.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
One must remain vigilant about inner faults: they do not strike randomly, but watch for a moment of weakness (antara) and then overpower a person—just as a hunter waits for an opening to fell prey.
In Sanatsujāta’s instruction (Sanatsujātīya) within Udyoga Parva, he warns the listener that moral defects actively ‘stalk’ humans, seeking a lapse in awareness or restraint, and then attack when the opportunity appears.