Shloka 17
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
धृतराष्ट्र रवाच यानेवाहुरिज्यया साधुलोकान् द्विजातीनां पुण्यतमान् सनातनान् | तेषां परार्थ कथयन्तीह वेदा एतद् विद्वान नोपैति कथं नु कर्म
dhṛtarāṣṭra uvāca—yān evāhur ijyayā sādhulokān dvijātīnāṁ puṇyatamān sanātanān | teṣāṁ parārthaṁ kathayantīha vedā etad vidvān nopaiti kathaṁ nu karma ||
ధృతరాష్ట్రుడు అన్నాడు—ద్విజులకు యజ్ఞాల ద్వారా పొందుతారని చెప్పబడిన శాశ్వతమైన, అత్యంత పుణ్యమైన, శ్రేష్ఠ లోకాలను వేదాలు ఇక్కడ పరమ పురుషార్థమని ప్రకటిస్తున్నాయి. ఇది తెలిసిన జ్ఞాని ధర్మకర్మను ఆశ్రయించకుండా ఎలా ఉంటాడు? మరి కర్మను ఎలా విడిచిపెడతాడు?
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
The verse frames Vedicly-sanctioned righteous action—especially sacrificial duty (ijyā/yajña) leading to meritorious, enduring realms—as a recognized ‘highest aim’ for the twice-born, and challenges why a truly wise person would neglect such dharmic karma.
In the Sanatsujātīya section of Udyoga Parva, Dhṛtarāṣṭra questions Sanatsujāta about the value of action and the Vedic promise of higher worlds through sacrifice, pressing the point that if the Vedas praise such ends, a learned person should naturally pursue righteous deeds.