Shloka 12
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
सोभिध्यायन्नुत्पतितान् निहन्या- दनादरेणाप्रतिबुध्यमान: । नैनं मृत्युर्मुत्युरिवात्ति भूत्वा एवं विद्वान यो विनिहन्ति कामान्
so 'bhidhyāyann utpatitān nihanyād anādareṇāpratibudhyamānaḥ | nainaṃ mṛtyur mṛtyur ivātti bhūtvā evaṃ vidvān yo vinihanti kāmān ||
కాబట్టి మృత్యువును జయించదలచిన సాధకుడు పరమాత్మపై మనస్సును నిలిపి, విషయాలను తృణప్రాయంగా భావించి, వాటి పట్ల నిర్లిప్తుడై, కోరికలు పుట్టగానే వాటిని నశింపజేయాలి. ఈ విధంగా జ్ఞానంతో వాంఛలను నిర్మూలించినవాడిని మృత్యువు సాధారణ జీవులను మింగినట్లు మింగలేడు; అతడు జనన-মరణ చక్రాన్ని దాటి పోతాడు.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Desires are to be cut off at their very birth through meditation on the Supreme and deliberate disregard for sense-objects; the wise who uproots craving is not ‘devoured by Death’—meaning he transcends ordinary mortality and attains liberation.
In the Sanatsujātīya discourse within Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a didactic, philosophical register) that conquering death is achieved not by external means but by inner vigilance: immediately destroying rising desires and remaining awake to their danger.