Shloka 3
Ārjava, Satya, and the Virocana–Sudhanvan Exemplum
Udyoga-parva 35
साध्या ऊचु. साध्या देवा वयमेते महर्षे दृष्टवा भवन्तं न शकनुमो<डनुमातुम् । श्रुतेन धीरो बुद्धिमांस्त्वं मतो नः काव्यां वाचं वक्तुमर्हस्युदाराम्
sādhyā ūcuḥ | sādhyā devā vayam ete maharṣe dṛṣṭvā bhavantaṃ na śaknumo ’numātum | śrutena dhīro buddhimāṃs tvaṃ mato naḥ kāvyāṃ vācaṃ vaktum arhasy udārām |
సాధ్యులు పలికిరి—“మహర్షీ! మేము సాధ్యదేవతలము. మిమ్మల్ని కేవలం దర్శించడమాత్రాన మీ స్వరూపాన్ని నిర్ణయించలేము. అయితే శ్రుతి ద్వారా మిమ్మల్ని శాస్త్రజ్ఞుడిగా, ధీరుడిగా, బుద్ధిమంతుడిగా భావిస్తున్నాము; కనుక మాకు ఉదారమైన, కవ్యసౌందర్యంతో కూడిన ఉపదేశవాక్యాన్ని పలుకవలెను.”
विदुर उवाच
Educational Q&A
True authority is recognized not merely by appearance but by qualities attested through learning, steadiness, and wisdom; therefore, noble speech should be used to instruct and guide others in dharma.
A group of deities called the Sādhyas address a great seer. They admit they cannot identify him by sight alone, but having heard of his learning and character, they request him to deliver an elevated, instructive discourse.