Shloka 14
इमं च दृष्टवा तव कर्मदोषं पापोदर्क घोरमवर्णरूपम् | यावत् पर: कामयते5तिवेलं तावन्नरोडयं लभते प्रशंसाम्,आपका कर्मदोष अत्यन्त भयंकर, अवर्णनीय तथा भविष्यमें पाप एवं दुःखकी प्राप्ति करानेवाला है। इसे भी देखकर मैं इसी निश्चयपर पहुँचा हूँ कि परमात्माका विधान ही प्रधान है। जबतक विधाता चाहता है, तभीतक यह मनुष्य सीमित समयतक ही प्रशंसा पाता है
sañjaya uvāca |
imaṃ ca dṛṣṭvā tava karmadoṣaṃ pāpodarkaṃ ghoraṃ avarṇarūpam |
yāvat paraḥ kāmayate'tivelaṃ tāvannaro'yaṃ labhate praśaṃsām ||
సంజయుడు పలికెను—మీ ఆచరణలోని ఈ దోషమును కూడా నేను చూస్తున్నాను: అది అత్యంత భయంకరం, వర్ణనాతీతం, రాబోయే కాలంలో పాపమూ దుఃఖమూ అనే కఠిన ఫలితాన్ని ఇచ్చేది. దీనిని చూచి కూడా నేను ఇదే నిర్ణయానికి వచ్చాను—పరమేశ్వర విధానమే నిర్ణాయకం. విధాత ఎంతకాలం కోరుతాడో అంతకాలమే మనిషికి ప్రశంస లభిస్తుంది; అది కూడా పరిమిత కాలమే.
संजय उवाच
Educational Q&A
Unrighteous action (karmadoṣa) inevitably ripens into painful consequences, and worldly praise is unstable—lasting only as long as Providence permits. The verse warns against relying on reputation while ignoring ethical accountability.
Sañjaya addresses Dhṛtarāṣṭra, pointing out the grave moral defect in his (and his side’s) course of action. He frames the situation as governed by a higher ordinance: a person’s acclaim endures only temporarily, and impending consequences will follow wrongful deeds.