Shloka 28
धृतराष्ट्र-संजय संवादः — उपप्लव्यगमनाज्ञा
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Command to Proceed to Upaplavya
तमसहां केशवं तत्र मत्वा सुग्रीवयुक्तेन रथेन कृष्णम् सम्प्राद्रव॑श्षेदिपतिं विहाय सिंहं दृष्टवा क्षुद्रमृूगा इवान्ये
Vaiśampāyana uvāca: tam asahāṃ Keśavaṃ tatra matvā Sugrīva-yuktena rathena Kṛṣṇam, samprādravac Cedi-patiṃ vihāya siṃhaṃ dṛṣṭvā kṣudra-mṛgā ivānye. Na karmaṇā sādhunā ekena nūnaṃ sukhaṃ śakyaṃ vai bhavatīha, Sañjaya; sarvātmanā parijetaṃ vayaṃ cen na śaknumo Dhṛtarāṣṭrasya putram.
వైశంపాయనుడు పలికెను— అక్కడ కేశవుడు (కృష్ణుడు) అప్రతిహతుడని భావించి, సుగ్రీవాది అశ్వయుక్త రథంపై అధిరోహించిన కృష్ణుని చూచి, చేది రాజును తప్ప మిగతా రాజులు సింహాన్ని చూసిన చిన్న అడవి జంతువుల్లా చెదిరి పారిపోయారు. మరియు సంజయా! ధృతరాష్ట్రపుత్రుని మనం సమస్త ఉపాయాలతో, సంపూర్ణ శక్తితో జయించలేకపోతే, కేవలం ఒక్క ‘సద్భావ’ చర్యతోనే ఇక్కడ సుఖశాంతి సాధ్యమని నిశ్చయంగా చెప్పలేం.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Moral persuasion alone cannot secure peace when the opponent is unrestrained and power-driven; to protect dharma and establish stability, one must also have the capacity to check and subdue adharma through comprehensive means.
Kṛṣṇa appears as an overwhelming presence on his chariot; most kings panic and flee like small animals before a lion, with the Cedi king singled out. The passage then pivots to a sober assessment addressed to Sañjaya: without the ability to fully defeat Duryodhana, mere ‘good conduct’ will not bring about peace.