Shloka 9
Udyoga Parva 21 — Bhīṣma’s Conciliatory Counsel, Karṇa’s Rebuttal, and Dhṛtarāṣṭra Sends Sañjaya (भीष्म-कर्ण-विवादः; संजय-प्रेषणम्)
६... न तत्राविदितं ब्रहाँल्लोके भूतेन केनचित् । पुनरुक्तेन कि तेन भाषितेन पुनः पुनः,“ब्रह्मन] इस लोकमें जो घटना बीत चुकी है, वह किसीको अज्ञात नहीं है, उसको दोहरानेसे या बारंबार उसपर भाषण देनेसे क्या लाभ है?
na tatrāviditaṃ brahmaloke bhūtena kenacit | punaruktena kiṃ tena bhāṣitena punaḥ punaḥ ||
కర్ణుడు అన్నాడు—హే బ్రాహ్మణా! ఈ లోకంలో ఇప్పటికే జరిగినది ఎవరికీ తెలియనిది కాదు. దానిని మళ్లీ చెప్పడం వల్ల, లేదా మళ్లీ మళ్లీ దానిపై మాట్లాడడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse cautions against needless repetition: when a matter is already known, reiterating it or delivering repeated speeches on it yields little benefit. It implicitly values purposeful, restrained speech aligned with context.
Vaiśampāyana, continuing his narration, remarks to a Brāhmaṇa interlocutor that the event in question is already known and questions the utility of restating it repeatedly—signaling a transition away from redundant recounting toward what is materially relevant.