Shloka 19
Śikhaṇḍinī’s Disclosure, Drupada’s Counsel, and the Petition to Yakṣa Sthūṇākarṇa
Udyoga Parva 192
द्वाभ्यामेव तु मासाभ्यां कृप: शारद्वतो5बवीत् । द्रौणिस्तु दशरात्रेण प्रतिजज्ञे बलक्षयम्,कृपाचार्यने दो महीनोंमें पाण्डव-सेनाके संहारकी बात कही; परंतु अश्वत्थामाने दस ही दिनोंमें शत्रुसेनाके संहारकी प्रतिज्ञा कर ली
dvābhyām eva tu māsābhyāṃ kṛpaḥ śāradvato ’bravīt | drauṇis tu daśarātreṇa pratijajñe balakṣayam ||
శారద్వతపుత్రుడైన కృపుడు—కేవలం రెండు నెలల్లో పాండవసేనను నాశనం చేయవచ్చని అన్నాడు; కాని ద్రోణపుత్రుడు అశ్వత్థాముడు పది రాత్రుల్లోనే శత్రుబలక్షయాన్ని చేస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in wartime, speech becomes a moral force: estimates and boasts can harden into vows (pratijñā), intensifying conflict. It invites reflection on restraint and responsibility—how confidence and ambition, when expressed as binding pledges, can accelerate violence and narrow ethical choices.
Sañjaya reports contrasting claims from two Kuru-side figures: Kṛpa predicts the Pāṇḍava army’s destruction in two months, while Aśvatthāman, more aggressively, vows to accomplish the enemy’s ruin within ten nights—signaling rising determination and the sharpening of war plans.