Shloka 22
अम्बायाः तपोदीक्षा–रुद्रवर–आत्मदाहः
Amba’s Ascetic Vow, Rudra’s Boon, and Self-Immolation
अवमन्यसे मां नृपते नून॑ दुर्मन्त्रितं तव । यन्मे कन्यां स्वकन्यार्थे मोहाद याचितवानसि,“नरेश्वर! तुमने जो मेरा अपमान किया है, वह निश्चय ही तुम्हारे खोटे विचारका परिचय है। तुमने मोहवश अपनी पुत्रीके लिये मेरी पुत्रीका वरण किया था। दुर्मती! उस ठगी और वंचनाका फल अब तुम्हें शीघ्र ही प्राप्त होगा, धीरज रखो। मैं अभी सेवकों और मन्त्रियोंसहित तुम्हें जड़भूलसहित उखाड़ फेकता हूँ”
avamanyase māṁ nṛpate nūnaṁ durmantritaṁ tava | yan me kanyāṁ svakanyārthe mohād yācitavān asi ||
“నృపతీ, నీవు నన్ను తప్పక అవమానిస్తున్నావు; ఇది నీ కుద్దేశ్యమైన మంత్రణ ఫలమే. మోహంతో నీవు నీ కుమార్తె కోసం నా కుమార్తెను అడిగావు. ఈ మోసం, ఈ అవమానం—దాని ఫలితం నీకు త్వరలోనే లభిస్తుంది; వేచి చూడు.”
दुपद उवाच
Educational Q&A
The verse frames disrespect and deceit in alliances—especially involving marriage—as adharma that inevitably yields consequences; poor counsel (durmantra) leads rulers into ethically ruinous actions.
Drupada confronts a king who has insulted him, accusing him of acting under delusion and bad counsel by seeking Drupada’s daughter for his own daughter’s interest, and warns that the wrongdoing will soon bring its result.