Shloka 14
Bhīṣma’s Dream-Counsel and the Prasvāpa Astra (भीष्मस्वप्नदर्शनम् / प्रस्वापास्त्रोपदेशः)
पर्याप्तमेतद् भद्रं ते तव कार्मुकधारणम् । विसर्जयैतद् दुर्धर्ष तपस्तप्यस्व भार्गव,मानं कुरुष्व गाड़ेय ब्राह्मणस्य रणाजिरे । भृगुनन्दन! तुम्हारा कल्याण हो। दुर्धर्ष वीर! तुमने जो धनुष उठा लिया, यही पर्याप्त है। अब इसे त्याग दो और तपस्या करो। देखो, इन सम्पूर्ण देवताओंने शान्तनु-नन्दन भीष्मको भी रोक दिया है। वे उन्हें प्रसन्न करके यह बात कह रहे हैं कि “तुम युद्धसे निवृत्त हो जाओ। परशुराम तुम्हारे गुरु हैं। तुम उनके साथ बार-बार युद्ध न करो। कुरुश्रेष्ठ! परशुरामको युद्धमें जीतना तुम्हारे लिये कदापि न््यायसंगत नहीं है। गंगानन्दन! तुम इस समरांगणमें अपने ब्राह्मणगुरुका सम्मान करो'
bhīṣma uvāca | paryāptam etad bhadraṃ te tava kārmuka-dhāraṇam | visarjaya etad durdharṣa tapas tapyasva bhārgava | mānaṃ kuruṣva gāḍeya brāhmaṇasya raṇājire ||
నీకు మంగళం కలుగుగాక. దుర్ధర్ష భార్గవా! నీవు ధనుస్సు ఎత్తుకున్నదే చాలును. ఇక దానిని విడిచి తపస్సు చేయుము. ఓ గాధేయా! యుద్ధభూమిలో బ్రాహ్మణునికి గౌరవం చూపుము.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even in a martial setting, dharma prioritizes restraint and proper honor: proving strength need not culminate in destructive persistence, and reverence toward a brāhmaṇa (and, by extension, the sacred order and teacherly authority) should be maintained in the very arena of conflict.
During the Bhīṣma–Paraśurāma confrontation, Bhīṣma addresses Paraśurāma, saying that merely taking up the bow is proof enough of valor; he urges him to stop fighting, return to austerity, and uphold respect for a brāhmaṇa on the battlefield—framing withdrawal as ethically superior to continued combat.