Shloka 29
भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
स मुक्तो न््यपतत् तूर्ण सब्ये पाश्वे महाहवे । येनाहं भृशमुद्विग्नो व्याघूर्णित इव द्रुम:,उस महान् युद्धमें उनके धनुषसे छूटा हुआ वह बाण तुरंत मेरी बायीं पसलीपर पड़ा, जिससे मैं अत्यन्त उद्विग्न होकर वृक्षकी भाँति झूमने लगा
sa mukto nyapatat tūrṇaṃ savye pārśve mahāhave | yenāhaṃ bhṛśam udvigno vyāghūrṇita iva drumaḥ ||
ఆ మహాయుద్ధంలో ఆయన ధనుస్సు నుండి విడిచిన ఆ బాణం వేగంగా వచ్చి నా ఎడమ ప్రక్కను తాకింది; ఆ దెబ్బతో నేను తీవ్రంగా కలవరపడి, గాలికి ఊగే వృక్షంలా తూలిపోయాను.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the immediate, bodily consequence of martial action: even the greatest warrior is subject to pain and destabilization. Ethically, it highlights the gravity of violence in kṣatriya conflict—heroism is inseparable from vulnerability and suffering.
Bhīṣma describes being hit by an arrow released from an opponent’s bow. The arrow strikes his left side during a fierce battle, and the impact makes him reel and sway like a tree shaken by a powerful force.