Shloka 1
भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
नसजआा न (0) आसजअस+- अशीर्त्याधेकशततमो< ध्याय: भीष्म और परशुरामका घोर युद्ध भीष्म उवाच आत्मनस्तु ततः सूतो हयानां च विशाम्पते । मम चापनयामास शल्यान् कुशलसम्मतः,भीष्मजी कहते हैं--राजन्! तदनन्तर अपने कार्यमें कुशल एवं सम्मानित सारथिने अपने घोड़ोंके तथा मेरे भी शरीरमें चुभे हुए बाणोंको निकाला
bhīṣma uvāca | ātmanaḥ tu tataḥ sūto hayānāṃ ca viśāmpate | mama cāpanayāmāsa śalyān kuśala-sammataḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—రాజా! ఆ తరువాత నా కార్యంలో నిపుణుడై గౌరవింపబడిన నా సారథి, నా శరీరంలోను అశ్వాల శరీరాల్లోను గుచ్చుకున్న బాణాలను తీసివేశాడు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even amid violent conflict, dharma expresses itself through competent, compassionate service: the charioteer fulfills his role by tending to the wounded warrior and horses, showing that duty includes protection and care, not only combat.
After a fierce exchange of weapons, Bhishma narrates that his charioteer removed the arrows lodged in Bhishma’s body and in the horses, restoring their ability to continue and highlighting the practical support systems within warfare.