Shloka 26
अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
राम उवाच यथा त्वं सृञ्जयस्यास्य तथा मे त्वं नृपात्मजे । ब्रूहि यत् ते मनोदुःखं करिष्ये वचनं तव,परशुरामजी बोले--राजकुमारी! जैसे तू इन संजयकी दौहित्री है, उसी प्रकार मेरी भी है। तेरे मनमें जो दुःख है, उसे बता। मैं तेरे कथनानुसार सब कार्य करूँगा
rāma uvāca | yathā tvaṃ sṛñjayasyāsya tathā me tvaṃ nṛpātmaje | brūhi yat te manoduḥkhaṃ kariṣye vacanaṃ tava ||
రాముడు పలికెను—రాజకుమార్తె! నీవు ఈ సృంజయుని మనుమరాలివైనట్లే నీవు నాదీ. నీ మనసును బాధించే దుఃఖమేమిటో చెప్పు; నీ మాట ప్రకారమే నేను కార్యం చేస్తాను.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic responsibility expressed through kinship and protection: the speaker accepts the princess as his own and commits to relieving her inner sorrow by acting on her request, emphasizing compassionate guardianship and keeping one’s word.
Paraśurāma addresses a princess, affirming a familial bond with her (as with Sṛñjaya’s line) and invites her to disclose her distress, promising to carry out whatever she asks.