Shloka 20
अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
ततः पूर्वव्यतीतानि कथयन्तौ सम तावुभौ । आसातां जामदग्न्यश्न सृञ्जयश्चैव भारत,भारत! तत्पश्चात् परशुरामजी और सूंजय (होत्रवाहन) दोनों मित्र पहलेकी बीती बातें कहते हुए एक जगह बैठ गये
tataḥ pūrvavyatītāni kathayantau sama-tāv ubhau | āsātāṃ jāmadagnyas tu sṛñjayaś caiva bhārata ||
భారతా! ఆపై జమదగ్ని కుమారుడైన పరశురాముడు మరియు సృంజయుడు—ఆ ఇద్దరు మిత్రులు—గతంలో జరిగిన విషయాలను సమంగా సంభాషిస్తూ ఒకచోట కలిసి కూర్చున్నారు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of calm, balanced speech and reflective recollection: before judgment or action, one should sit together and review past events with equanimity, allowing memory and dialogue to guide dharmic conduct.
Bhīṣma describes Paraśurāma (Jāmadagnya) and Sṛñjaya sitting together and conversing, recounting earlier events—an interlude of composed discussion that frames subsequent developments.