Shloka 27
Vidurā–Putra Saṃvāda: Utsāha, Kīrti, and Kṣātra Resolve
Udyoga-parva 131
एतदू धर्म्यमधर्म्य वा जन्मनैवाभ्यजायथा: । ते तु वैद्या: कुले जाता अवृत्त्या तात पीडिता:,श्रीकृष्ण! मेरा यह कथन धर्मसंगत है या अधर्मयुक्त, यह तुम स्वभावसे ही जानते हो। तात! वे पाण्डव उत्तम कुलमें उत्पन्न और विद्वान् होकर भी इस समय जीविकाके अभावसे पीड़ित हैं
etad u dharmyam adharmyaṁ vā janmanaivābhyajāyathāḥ | te tu vaidyāḥ kule jātā avṛttyā tāta pīḍitāḥ |
శ్రీకృష్ణా! నా ఈ మాట ధర్మసమ్మతమా అధర్మమా—నీ స్వభావమే దానిని తెలుసు. తాత! పాండవులు ఉత్తమ కులంలో పుట్టి విద్యావంతులైనా, ఇప్పుడు జీవికలేమితో బాధపడుతున్నారు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical appeal: dharma is not merely abstract correctness but must respond to real human distress. Even the learned and well-born can be driven to suffering by loss of livelihood, and a righteous decision should take that hardship into account.
Vāyudeva addresses Śrī Kṛṣṇa, asserting that Kṛṣṇa can discern whether the speaker’s claim is dharmic or adharmic. He then points to the Pāṇḍavas’ present condition—despite noble birth and learning, they are currently afflicted due to lack of means—strengthening the moral urgency of intervention or just settlement.