Shloka 15
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
संजयं च महाभागमृषींश्षैव तपोधनान् । प्रादात् तेषां स भगवान् दिव्यं चक्षुर्जनार्दन:,समस्त रोमकूपोंसे सूर्यके समान दिव्य किरणें छिटक रही थीं। महात्मा श्रीकृष्णके उस भयंकर स्वरूपको देखकर समस्त राजाओंके मनमें भय समा गया और उन्होंने अपने नेत्र बंद कर लिये। द्रोणाचार्य, भीष्म, परम बुद्धिमान् विदुर, महाभाग संजय तथा तपस्याके धनी महर्षियोंको छोड़कर अन्य सब लोगोंकी आँखें बंद हो गयी थीं। इन द्रोण आदिको भगवान् जनार्दनने स्वयं ही दिव्य दृष्टि प्रदान की थी (अतः वे आँख खोलकर उन्हें देखनेमें समर्थ हो सके)
sañjayaṃ ca mahābhāgam ṛṣīṃś caiva tapodhanān | prādāt teṣāṃ sa bhagavān divyaṃ cakṣur janārdanaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—భగవాన్ జనార్దనుడు మహాభాగుడైన సంజయునికీ, తపోధనులైన ఋషులకీ దివ్యదృష్టిని ప్రసాదించాడు. ఆ అనుగ్రహం వల్లనే వారు ప్రభువు యొక్క భయంకరమైన, ప్రకాశమయమైన స్వరూపాన్ని దర్శించగలిగారు; ఇతరులు భయంతో కమ్ముకొని కన్నులు తెరిచి ఉంచలేకపోయారు. ఇది చెబుతుంది: సంకట సమయంలో దైవం, ధర్మం యొక్క నిజ దర్శనం శరీర నేత్రాలతో కాదు—అంతర్గత అర్హత, కృపతోనే కలుగుతుంది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Spiritual and ethical discernment in decisive moments is not merely sensory; it requires inner preparedness (tapas, purity, steadiness) and, ultimately, divine grace. Those endowed with such fitness are enabled to perceive what overwhelms ordinary perception.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa (Janārdana) bestows divine sight upon Sañjaya and austere sages so they can behold His extraordinary, terrifyingly radiant manifestation—while others are unable to look upon it.