Shloka 13
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचय: । त॑ दृष्टवा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मन:
romakūpeṣu ca tathā sūryasyeva marīcayaḥ | tāṃ dṛṣṭvā ghoram ātmānaṃ keśavasya mahātmanaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—మహాత్ముడైన కేశవుని ప్రతి రోమకూపం నుండి సూర్యకిరణాలవలె దివ్య కాంతిరశ్ములు చిమ్ముతున్నాయి. శ్రీకృష్ణుని ఆ ఘోరమైన, తేజోమయమైన స్వరూపాన్ని చూసి సమస్త రాజుల హృదయాల్లో భయం నిండిపోయి వారు కన్నులు మూసుకున్నారు. ద్రోణుడు, భీష్ముడు, పరమ బుద్ధిమంతుడైన విదురుడు, మహాభాగుడు సంజయుడు, తపోధనులైన మహర్షులు మాత్రమే చూడగలిగారు—ఎందుకంటే జనార్దనుడు స్వయంగా వారికి దివ్యదృష్టిని ప్రసాదించాడు. ఈ ఘట్టం చెబుతుంది: దివ్యసత్యం సామాన్య ఇంద్రియాలకు అందదు; శీలం, నియమం, అనుగ్రహంతో పొందిన అంతర్దృష్టికే అది ప్రకాశిస్తుంది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The divine cannot be apprehended by ordinary senses; true perception requires inner fitness and, ultimately, grace. The kings’ fear and inability to look contrasts with those granted divya-dṛṣṭi, highlighting that moral and spiritual preparedness shapes what one can face and understand.
Kṛṣṇa reveals an awe-inspiring, radiant form from which sun-like rays stream. The gathered kings are overwhelmed and close their eyes, while select figures—Droṇa, Bhīṣma, Vidura, Sañjaya, and ascetic seers—continue to behold it because Kṛṣṇa grants them divine sight.