Shloka 5
गन्धर्वों और अप्सराओंके समुदायोंने 'उनके सुयशका” गान करते हुए उनके समीप नृत्य करके उन्हें प्रसन्न किया। स्वर्गलोकमें दुन्दुभि आदि वाद्योंकी गम्भीर ध्वनिके साथ अत्यन्त प्रेमपूर्वक उनको अपनाया गया ।। अभिष्टतश्न विविधैर्देवराजर्षिचारणै: । अर्चितश्नोत्तमार्ष्येण दैवतैरभिनन्दित:,नाना प्रकारके देवर्षियों, राजर्षियों तथा चारणोंने उनका स्तवन किया। देवताओंने उत्तम अर्घ्य निवेदन करके उनका पूजन और अभिनन्दन किया
gandharvāp-sarasāṁ samūhaiḥ tasya suyaśaḥ gāyamānaiḥ samīpe nṛtyitvā sa prahṛṣṭaḥ kṛtaḥ; svargaloke dundubhy-ādi-vādyānāṁ gambhīra-dhvaninā sārdhaṁ atyanta-prema-pūrvakaṁ sa parigṛhītaḥ. abhiṣṭutaś ca vividhair devarājaṛṣi-cāraṇaiḥ; arcitaś cottamārghyeṇa daivataiḥ abhinanditaḥ.
గంధర్వాప్సరసల సమూహములు ఆయన సుయశస్సును గానము చేస్తూ సమీపమందు నృత్యము చేసి ఆయనను హర్షింపజేసిరి. స్వర్గలోకమందు దుందుభి మొదలైన వాద్యముల ఘనధ్వనులతో, అత్యంత ప్రేమతో ఆయనను స్వీకరించి ఆలింగనము చేసిరి. నానావిధ దేవర్షులు, రాజర్షులు, చారణులు ఆయనను స్తుతించిరి; దేవతలు ఉత్తమ అర్ఘ్యమును సమర్పించి ఆయనను పూజించి అభినందించిరి.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that genuine renown (suyaśas) is rooted in virtue and is acknowledged through respectful reception and praise; honor is shown through hospitality (arghya), celebration, and communal recognition rather than coercion.
Nārada describes a celestial welcome: Gandharvas and Apsarases sing and dance, drums and instruments resound in heaven, and divine seers, royal sages, and bards offer eulogies while the gods worship and greet the honored figure with arghya.