Shloka 17
Adhyāya 12: Devas’ Petition to Nahūṣa; Bṛhaspati on Śaraṇāgata-Dharma; Indrāṇī’s Strategic Delay
नाकार्य कर्तुमिच्छामि ब्राह्मण: सन् विशेषत: । श्रुतर्थर्मा सत्यशीलो जानन् धर्मानुशासनम्,विशेषतः ब्राह्मण होकर मैं यह न करने योग्य कार्य नहीं कर सकता। मैंने धर्मकी बातें सुनी हैं और सत्यको अपने स्वभावमें उतार लिया है। शास्त्रोंमें जो धर्मका उपदेश किया गया है, उसे भी जानता हूँ; अतः मैं यह पापकर्म नहीं करूँगा! सुरश्रेष्ठटण! आपलोग लौट जायँ। इस विषयमें ब्रह्माजीने पूर्वकालमें जो गीत गाया था, वह इस प्रकार है, सुनिये
na akāryaṁ kartum icchāmi brāhmaṇaḥ san viśeṣataḥ | śrutadharmā satyaśīlo jānan dharmānuśāsanam ||
శల్యుడు పలికెను—చేయరాని కార్యాన్ని నేను చేయదలచుకోను; విశేషంగా నేను బ్రాహ్మణుడను. ధర్మోపదేశాలను విన్నాను, సత్యాన్ని స్వభావంగా చేసుకున్నాను, ధర్మాన్ని బోధించే శాస్త్రానుశాసనాన్ని కూడా తెలుసుకున్నాను. అందువల్ల ఈ పాపకర్మను నేను చేయను. ఓ దేవశ్రేష్ఠులారా, మీరు తిరిగి వెళ్లండి. ఈ విషయమై పూర్వకాలంలో బ్రహ్మ గానించిన గీతాన్ని వినండి.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse asserts that ethical restraint (not doing akārya, an improper act) is grounded in dharma-learning, truthfulness, and adherence to scriptural injunctions. One’s social and moral identity—here, being a brāhmaṇa—heightens responsibility to refuse sinful action.
Śalya declares he will not participate in an unrighteous deed, citing his training in dharma and commitment to truth. He then signals a transition to an authoritative precedent by introducing an ancient teaching attributed to Brahmā, implying that the matter will be clarified through a traditional “song” or doctrinal citation.