Shloka 10
वनेषु मृगवासेषु व्याप्रविप्रोषितेषु च । दावाग्निविप्रयुक्तेषु शून्येषु गहनेषु च,इस क्रमसे माधवी वैदूर्यमणिके अंकुरोंके समान सुशोभित, कोमल, चिकनी, तिक्त, मधुर एवं हरी-हरी घास चरती, पवित्र नदियोंके शुद्ध, शीतल, निर्मल एवं सुस्वादु जल पीती और मृगोंके आवासभूत, व्याप्ररहित एवं दावानलशून्य निर्जन वनोंमें मृगोंके साथ वनचारिणी मृगीकी भाँति विचरण करती थी। उसने ब्रह्मचर्यपालनपूर्वक महान् धर्मका आचरण किया
vaneṣu mṛgavāseṣu vyāpraviproṣiteṣu ca | dāvāgniviprayukteṣu śūnyeṣu gahaneṣu ca ||
నారదుడు పలికెను—మృగాల నివాసమైన ఆ అరణ్యాలలో, మనుష్యుల హడావుడి దూరంగా ఉన్న చోట, దావానల భయం లేని, పల్లెలు లేని, గాఢమైన నిర్జన వనాలలో మాధవీ మృగాల మధ్య అరణ్యచారిణి జింకవలె నివసించెను. ఆమె কোমలమైన పచ్చని గడ్డిని మేసి, పవిత్ర నదుల శుద్ధమైన, శీతలమైన, నిర్మలమైన, సుస్వాదమైన నీటిని త్రాగుతూ ఆ ఏకాంత వనాలలో విహరించెను. ఈ విధంగా బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటిస్తూ ఆమె ఉన్నత ధర్మాన్ని ఆచరించెను.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through disciplined simplicity: choosing secluded, non-violent surroundings, living with purity and restraint, and upholding brahmacarya as a means to cultivate higher ethical conduct.
Nārada describes Mādhavī’s forest-dwelling: she moves among deer in remote, uninhabited, wildfire-free woods, sustains herself on tender grass and pure river-water, and lives a chaste, dharma-centered life.