Shloka 17
ततो वसुमना नाम वसुभ्यो वसुमत्तर: । वसुप्रख्यो नरपति: स बभूव वसुप्रद:,तदनन्तर उनका वह पुत्र वसुमनाके नामसे विख्यात हुआ। वह वसुओंके समान कान्तिमान् तथा उनकी अपेक्षा भी अधिक धन-रत्नोंसे सम्पन्न और धनका खुले हाथ दान करनेवाला नरेश हुआ
tato vasumanā nāma vasubhyo vasumattaraḥ | vasuprakhyo narapatiḥ sa babhūva vasupradaḥ ||
ఆ తరువాత వారి కుమారుడు ‘వసుమన’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడయ్యాడు. వసువులవలె కాంతిమంతుడై, వారికన్నా అధిక ధనసంపద కలవాడై, దానధర్మంలో ప్రసిద్ధుడైన నరపతిగా నిలిచెను.
नारद उवाच
Educational Q&A
Royal prosperity is ethically validated when it expresses itself as dāna (generosity). The ideal king is not merely wealthy and radiant, but one who uses wealth for giving and sustaining others.
Nārada continues a genealogical/character account, introducing a ruler named Vasuman. He is described as Vasu-like in splendor, surpassing in riches, and distinguished by liberality—establishing his reputation through munificent giving.