Shloka 14
Haryaśva’s Agreement with Gālava and the Birth of Vasumanā
Nārada’s narration
स भवान प्रतिगृह्नातु ममैतां माधवीं सुताम् । अहं दौहित्रवान् स्यां वै वर एष मम प्रभो,“अतः प्रभो! आप मेरी इस पुत्री माधवीको ग्रहण करें और मुझे यह वर दें कि मैं दौहित्रवान् (नातियोंसे युक्त) होऊँ”
sa bhavān pratigṛhṇātu mamaitāṁ mādhavīṁ sutām | ahaṁ dauhitravān syāṁ vai vara eṣa mama prabho ||
కాబట్టి ప్రభో! నా ఈ కుమార్తె మాధవిని స్వీకరించుము; నాకు ఈ వరం ప్రసాదించుము—నేను దౌహిత్రవంతుడను, అంటే మనవళ్లతో యుక్తుడను కావాలి.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic concern for lineage and familial continuity: the request for a boon (to have a grandson) frames personal desire within socially sanctioned duty, emphasizing responsibility toward family succession and the ethical weight of formal acceptance (pratigraha).
Nārada addresses a powerful lord and offers his daughter Mādhavī in marriage/acceptance, asking in return a specific boon—becoming dauhitravān, i.e., having a daughter's son—thereby linking the alliance to the hope of progeny and continuation of the family line.