Shloka 1
Śāṇḍilī–Suparṇa Saṃvāda
Conduct, Intention, and Restoration
न२्च्स्स्न्तािस्सि हु ल्डड्जन्प्ट् द्वादर्शाधिकशततमो< ध्याय: गरुड़की पीठपर बैठकर पूर्व दिशाकी ओर जाते हुए गालवका उनके वेगसे व्याकुल होना गालव उवाच गरुत्मन् भुजगेन्द्रारे सुपर्ण विनतात्मज । नय मां तार्क्ष्य पूर्वेण यत्र धर्मस्य चक्षुषी,गालवने कहा--गरुत्मन्! भुजगराजशत्रो! सुपर्ण! विनतानन्दन! तार्क्ष्य! तुम मुझे पूर्व दिशाकी ओर ले चलो, जहाँ धर्मके नेत्रस्वरूप सूर्य और चन्द्रमा प्रकाशित होते हैं
Gālava uvāca: Garutman bhujagendrāre suparṇa vinatātmaja | naya māṁ tārkṣya pūrveṇa yatra dharmasya cakṣuṣī ||
గాలవుడు పలికెను—హే గరుత్మాన్! భుజగేంద్రశత్రువా! హే సుపర్ణా, వినతాపుత్రా! హే తార్క్ష్యా! నన్ను తూర్పుదిశకు తీసికొనిపో; అక్కడ ధర్మమునకు నేత్రములైన సూర్యచంద్రులు ప్రకాశించుచున్నారు.
गालव उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Sun and Moon as ‘the two eyes of Dharma,’ suggesting that righteousness is not merely private intention but a cosmic, observable order—illumined and witnessed by universal principles.
Gālava addresses Garuḍa with a series of honorific epithets and requests to be carried eastward, toward the realm where the Sun and Moon shine—marking a purposeful journey under the sign of Dharma.