Shloka 17
सुहृद् भवान् मम मतः सुहृदां च मत: सुहृत् । ईप्सितेनाभिलाषेण योक्तव्यो विभवे सति,“गालव! तुम मेरे प्रिय सुहद् हो और मेरे सुहृदोंके भी प्रिय सुहृद् हो। सुहदोंका यह कर्तव्य है कि यदि उनके पास धन-वैभव हो तो वे उसका अपने सुहृदका अभीष्ट मनोरथ पूर्ण करनेके लिये उपयोग करें
suhṛd bhavān mama mataḥ suhṛdāṃ ca mataḥ suhṛt | īpsitenābhilāṣeṇa yoktavyo vibhave sati |
నారదుడు పలికెను— “గాలవా! నీవు నాకు ప్రియమైన సుహృదుడవు; నా సుహృదులకూ నీవు ప్రియమైన సుహృదుడవు. స్నేహితుల ధర్మమిదే—ఎవరికైనా సంపద, వైభవం, సామర్థ్యం ఉన్నప్పుడు, దానిని తన స్నేహితుని అభీష్ట కోరికను, కోరుకున్న లక్ష్యాన్ని నెరవేర్చుటకు వినియోగించాలి.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the dharma of friendship: when one has resources and prosperity, one should actively use them to help fulfill a friend’s rightful and cherished aims. Friendship is defined not merely by affection but by practical support when capacity exists.
Nārada addresses Gālava, affirming him as a trusted friend to himself and to his circle. He then states a general principle: a friend who possesses wealth should employ it to accomplish the desired purpose of a friend—setting an ethical frame for assistance and patronage.