Shloka 27
Udyoga Parva, Adhyaya 104: Nārada on Suhṛt and Nirbandha; the Viśvāmitra–Gālava Exemplum Begins
भगवल्लॉकसारस्य सदृशेन वपुष्मता । भुजेन स्वैरमुक्तेन निष्पिष्टोडस्मि महीतले,“भगवन्! संसारके मूर्तिमान् सारतत्त्व-सदूश आपकी इस भुजाके द्वारा, जिसे आपने स्वाभाविक ही मेरे ऊपर रख दिया था, मैं पिसकर पृथ्वीपर गिर गया हूँ
bhagaval lokasārasya sadṛśena vapuṣmatā | bhujena svairamuktena niṣpiṣṭo ’smi mahītale ||
కణ్వుడు పలికెను— భగవాన్! లోకసారతత్త్వానికి తగిన రూపముగల మీ భుజాన్ని మీరు సహజంగానే నాపై ఉంచగా, దాని బలానికి నేను నలిగిపోయి భూమిపై పడిపోయాను।
कण्व उवाच
Educational Q&A
The verse highlights humility before a higher moral-spiritual authority: true power (symbolized by the Lord’s arm) overwhelms ego, and the proper response is reverent recognition rather than resistance or pride.
Kaṇva addresses a revered ‘Bhagavān’ and describes being physically overpowered—‘crushed’ and brought to the ground—by the effortless placement of the Lord’s arm, emphasizing the disparity between human frailty and divine potency.