Shloka 14
Vṛtra’s Cosmic Threat, Viṣṇu’s Upāya, and the Conditional Vulnerability
Udyoga-parva 10
शल्य उवाच एवमुक्ते तु देवेन ऋषयस्त्रिदशास्तथा । ययु: समेत्य सहिता: शक्रं कृत्वा पुर:सरम्,शल्य कहते हैं--राजन्! भगवान् विष्णुके ऐसा कहनेपर ऋषि तथा देवता एक साथ मिलकर देवेन्द्रको आगे करके वृत्रासुरके पास गये
śalya uvāca evam ukte tu devena ṛṣayas tridaśās tathā | yayuḥ sametya sahitāḥ śakraṃ kṛtvā puraḥsaram |
శల్యుడు పలికెను—రాజా! దేవుడు (విష్ణువు) ఇలా పలికిన తరువాత ఋషులు మరియు దేవతలు ఏకమై, శక్రుడు (ఇంద్రుడు)ను ముందుంచి, వృత్రాసురుని వద్దకు బయలుదేరిరి.
शल्य उवाच
Educational Q&A
After receiving higher guidance, righteous action should be undertaken in unity and with proper leadership. The verse highlights disciplined collective effort—sages and gods acting together, with Indra placed in front—rather than impulsive or fragmented response.
Following Viṣṇu’s statement, the ṛṣis and the devas assemble and proceed toward Vṛtrāsura, appointing Śakra (Indra) as their leader and forerunner in the ensuing encounter.