Shloka 25
स्वर्गारोहणपर्व — तृतीयोऽध्यायः
Indra and Dharma’s Consolation; Celestial Gaṅgā Purification
राजसूयजिताॉल्लोकान श्वमेधाभिवर्धितान् । प्राप्रुहि त्वं महाबाहो तपसश्न महाफलम्
rājasūyajitāṁl lokān aśvamedhābhivardhitān | prāpnuhi tvaṁ mahābāho tapasaś ca mahāphalam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— మహాబాహో! రాజసూయ యాగముచే జయించిన, అశ్వమేధ యాగముచే మరింత వృద్ధి పొందిన ఆ పుణ్యలోకములను పొందుము; మరియు నీ తపస్సు యొక్క మహాఫలమును అనుభవించుము।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links ethical causality (karma) with its results: great royal sacrifices and disciplined austerity generate merit that ripens as elevated posthumous realms. It underscores that actions—ritual, duty, and self-restraint—bear corresponding fruits.
In the Svargārohaṇa context, the narrator Vaiśampāyana describes an address to a heroic figure, urging him to attain the heavenly worlds earned through the Rājasūya and enhanced by the Aśvamedha, and to enjoy the reward of his tapas.