Shloka 2
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
जुह॒वुर्ये शरीराणि रणवल्नलौ महारथा: । राजानो राजपुत्राश्न ये मदर्थे हता रणे
yudhiṣṭhira uvāca |
juhuvur ye śarīrāṇi raṇavahnau mahārathāḥ |
rājāno rājaputrāś ca ye madarthe hatā raṇe ||
te siṃha-sadṛśa-parākrāmāḥ sarve mahārathā vīrāḥ kva nu?
kiṃ te ’pi puruṣa-pravarā vīrāḥ svargalokaṃ jitavantaḥ?
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—సింహసమాన పరాక్రమశాలులు, యుద్ధాగ్నిలో తమ శరీరాలను ఆహుతి చేసిన మహారథులు ఎక్కడ? నా నిమిత్తం రణభూమిలో హతులైన రాజులు, రాజకుమారులు ఎక్కడ? ఆ పురుషోత్తమ వీరులు కూడా ఈ స్వర్గలోకాన్ని జయించారా?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames war in sacrificial imagery—heroes ‘offer’ their bodies into the ‘fire’ of battle—then asks whether such costly loyalty and valor truly culminate in heavenly reward. It raises an ethical tension central to the Mahābhārata: even when actions are tied to duty and allegiance, their moral weight and karmic outcome remain complex and not automatically guaranteed.
In Svargārohaṇa, Yudhiṣṭhira, troubled by what he witnesses and by the burden of the war fought on his account, asks where the mighty warriors, kings, and princes who died for him are now, and whether they too have attained heaven.