Shloka 58
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
धर्मवृत्तं हि राजानं प्रेत्य चेह च भारत । देवर्षिपितृगन्धर्वा: कीर्तयन्ति महौजस:,भारत!+ महातेजस्वी देवता, ऋषि, पितर और गन्धर्व इहलोक और परलोकमें भी धर्मपरायण राजाके यशका गान करते रहते हैं
dharmavṛttaṁ hi rājānaṁ pretya ceha ca bhārata | devarṣipitṛgandharvāḥ kīrtayanti mahaujasaḥ ||
ఓ భారతా, ధర్మవృత్తుడైన రాజుని కీర్తి ఇహలోకములోను పరలోకములోను ప్రసిద్ధమగును. దేవతలు, దేవర్షులు, పితృదేవతలు మరియు గంధర్వులు ఆ మహౌజస్వి ధర్మాత్ముని యశస్సును నిరంతరం గానము చేయుదురు।
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A ruler’s true greatness lies in dharmic conduct. Such righteousness yields enduring renown—affirmed not only by human society but also by higher orders of beings—and it bears fruit both in this life and beyond death.
Utatthya is instructing the listener (addressed as Bhārata) on the qualities and rewards of ideal kingship, stating that a dharma-abiding king is praised in both worlds by devas, divine seers, ancestors, and Gandharvas.