Shloka 36
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
यदा शारणिकानू् राजा पुत्रवत् परिरक्षति । भिनत्ति च न मर्यादां स राज्ञो धर्म उच्यते,जब राजा व्यापारियोंकी पुत्रके समान रक्षा करता है और धर्मकी मर्यादाको भंग नहीं करता, तब वह भी राजाका धर्म कहलाता है
yadā śāraṇikān rājā putravat parirakṣati | bhinatti ca na maryādāṃ sa rājño dharma ucyate ||
రాజు శరణు కోరినవారిని తన కుమారులవలె కాపాడి, ధర్మవ్యవస్థ యొక్క మర్యాదలను అతిక్రమించనప్పుడు—ఆ ప్రవర్తనే రాజధర్మమని చెప్పబడుతుంది.
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A king’s dharma is defined by two linked duties: compassionate protection of those under his care (especially the vulnerable and refuge-seekers) and strict adherence to maryādā—recognized moral and legal boundaries—so that power is exercised without arbitrariness.
In the Shanti Parva’s instruction on rajadharma, Utathya articulates a criterion for righteous kingship: the ruler must guard dependents as dearly as his own children and must not transgress the limits of dharma; such conduct is praised as the true duty of a king.