Shloka 26
अरण्यवृत्ति-वैराग्योपदेशः | Forest Discipline and the Program of Non-Attachment
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयो: । न तो जीवनका अभिनन्दन करूँगा, न मृत्युसे द्वेष। यदि एक मनुष्य मेरी एक बाँहको बसूलेसे काटता हो और दूसरा दूसरी बाँहको चन्दनमिश्रित जलसे सींचता हो तो न पहलेका अमंगल सोचूँगा और न दूसरेकी मंगल-कामना करूँगा। उन दोनोंके प्रति समान भाव रखूँगा ।। या: काश्चिज्जीवता शक््या: कर्तुमभ्युदयक्रिया: । सर्वास्ता: समभित्यज्य निमेषादिव्यवस्थित:,जीवित पुरुषके द्वारा जो कोई भी अभ्युदयकारी कर्म किये जा सकते हैं, उन सबका परित्याग करके केवल शरीर-निर्वाहके लिये पलकोंके खोलने-मींचने या खाने-पीने आदिके कार्यमें ही प्रवृत्त हो सकूँगा
yudhiṣṭhira uvāca |
nākalyāṇaṃ na kalyāṇaṃ cintayann ubhayos tayoḥ |
na to jīvanakaṃ abhinandanaṃ karūṅgā, na mṛtyuse dveṣa |
yadi eka manuṣya merī eka bāṃhako basūlese kāṭatā ho aura dūsarā dūsrī bāṃhako candanamiśrita jalase sīñcatā ho to na pahlekā amaṅgala socūṅgā na dūsre kī maṅgala-kāmanā karūṅgā |
un donoṃ ke prati samāna bhāva rakhūṅgā ||
yāḥ kāścid jīvatā śakyāḥ kartum abhyudayakriyāḥ |
sarvās tāḥ samabhityajya nimeṣādivyavasthitaḥ, jīvita puruṣa ke dvārā jo koī bhī abhyudayakārī karma kiye jā sakte haiṃ, un sabkā parityāga karke kevala śarīra-nirvāha ke liye palakoṃ ke kholane-mīṃcane yā khāne-pīne ādi ke kārya meṃ hī pravṛtta ho sakūṅgā |
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు— “ఆ ఇద్దరి విషయమై నేను అశుభాన్నీ తలచను, శుభాన్నీ కోరను. జీవితం పట్ల ఆనందించను, మరణాన్ని ద్వేషించను. ఒకడు గొడ్డలితో నా ఒక భుజాన్ని నరికివేస్తే, మరొకడు చందనసుగంధ జలంతో నా మరో భుజాన్ని స్నానింపజేస్తే, మొదటివాడికి అపశకునం కోరను, రెండవాడికి శుభసంపద కోరను; ఇద్దరి పట్ల సమభావమే ఉంచుతాను. ఇంకా జీవించి ఉన్న మనిషి చేయగల అన్ని అభ్యుదయకర్మలను పూర్తిగా విడిచిపెట్టి, కేవలం శరీరధారణకోసం—కన్ను మిటకరించడం, భోజనపానాలు చేయడం వంటి—అత్యల్ప క్రియలలోనే నిమగ్నుడనై ఉంటాను.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches samatva—steady equanimity toward harm and benefit, praise and blame, life and death. Yudhiṣṭhira describes a mind that does not cling to favorable treatment nor react with hostility to injury, and that can even relinquish worldly ‘advancement’ activities, remaining focused only on minimal bodily upkeep.
In the Śānti Parva’s instruction on peace and right conduct after the war, Yudhiṣṭhira articulates an extreme ideal of detachment: even if two people treat him in opposite ways—one violently, one kindly—he would respond with the same inner attitude, and he could abandon all pursuits of prosperity to live with the barest necessities.