Shloka 10
ते खल्वपि कृतास्त्राश्न बलवन्तश्न भूमिया: । आगम्य पर्युपासन्ते मामीशं सुखदुःखयो:,वे भूपाल भी अस्त्रविद्याके ज्ञाता तथा बलवान् थे और मुझे सुख एवं दु:ख देनेमें समर्थ ईश्वर मानकर मेरे पास आते और मेरी उपासना करते थे
te khalv api kṛtāstrāś ca balavantaś ca bhūmipāḥ | āgamya paryupāsante mām īśaṁ sukhaduḥkhayoḥ ||
ఆ భూపాలులు కూడా అస్త్రవిద్యలో నిపుణులై బలవంతులే; సుఖదుఃఖాలకు అధీశ్వరుడిగా నన్ను భావించి నా వద్దకు వచ్చి భక్తితో సేవించి ఉపాసించేవారు।
धनद उवाच
Educational Q&A
Worldly power—martial skill and royal strength—does not remove dependence on a higher order; even mighty kings seek refuge in a perceived controller of pleasure and pain, highlighting humility and the limits of human agency.
Dhanada (Kubera) describes how powerful, weapon-trained kings would approach him and worship him, treating him as a divine authority capable of granting happiness or causing suffering.