Shloka 39
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
जो इस विश्वके विधाता और चराचर जगतके स्वामी हैं, जिन्हें संसारका साक्षी और अविनाशी परमपद कहते हैं, उन परमात्माकी मैं शरण ग्रहण करता हूँ ।। हिरण्यवर्ण यं गर्भमदितेर्देत्यनाशनम् | एकं द्वादशधा जज्ञे तस्मै सूर्यात्मने नमः:,जो सुवर्णके समान कान्तिमान्, अदितिके गर्भसे उत्पन्न, दैत्योंके नाशक तथा एक होकर भी बारह रूपोंमें प्रकट हुए हैं, उन सूर्यस्वरूप परमेश्वरको नमस्कार है
yo 'sya viśvasya vidhātā ca carācarajagataḥ svāmī, yaṁ saṁsārasya sākṣiṇam avināśinaṁ paramapadaṁ ca vadanti, taṁ paramātmānaṁ śaraṇaṁ prapadye || hiraṇyavarṇaṁ yaṁ garbham aditer daityanāśanam | ekaṁ dvādaśadhā jajñe tasmai sūryātmane namaḥ ||
ఈ విశ్వానికి విధాత, చరాచర జగత్తుకు స్వామి, సంసారానికి సాక్షి, అవినాశి పరమపదమని కీర్తింపబడే ఆ పరమాత్ముని నేను శరణు పొందుతున్నాను. సువర్ణవర్ణ కాంతిమంతుడు, అదితి గర్భమున జన్మించినవాడు, దైత్యనాశకుడు, ఒకడే అయినా ద్వాదశ రూపాలలో ప్రదర్శితుడైన ఆ సూర్యస్వరూప పరమేశ్వరునికి నమస్కారం.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches śaraṇāgati (taking refuge) in the imperishable Supreme Witness who governs the cosmos, and it affirms that the one divine reality can manifest in multiple functional forms—here, as the Sun in twelve aspects—without losing its essential unity.
In the Śānti Parva setting, Bhīṣma, while instructing on dharma and higher truths, pauses to offer a devotional salutation: first to the Supreme Self as creator and witness, and then specifically to that Supreme as Sūrya/Āditya, described as golden, Aditi-born, and a destroyer of Daityas, one yet appearing twelvefold.