Shloka 27
Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयु: सुवर्णकारान्नमवीरायाश्व॒ योषित:,“राजाका अन्न तेज हर लेता है, शूद्रका अन्न ब्रह्मतेजको नष्ट कर देता है, सुनारका तथा पति और पुत्रसे हीन युवतीका अन्न आयुका नाश करता है
rājānnaṁ teja ādatte śūdrānnaṁ brahmavarcasam | āyuḥ suvarṇakārānnam avīrāyāś ca yoṣitaḥ ||
వ్యాసుడు పలికెను— రాజు ఇచ్చే అన్నం తేజస్సును హరిస్తుంది; శూద్రుని అన్నం బ్రహ్మవర్చస్సును (బ్రాహ్మణ తేజస్సును) క్షీణింపజేస్తుంది; స్వర్ణకారుని అన్నం మరియు భర్త-పుత్రులు లేని స్త్రీ అన్నం ఆయుష్షును నశింపజేస్తాయి।
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that accepting food/support binds the recipient to the giver’s sphere of influence and qualities; therefore, one should be discerning about sources of livelihood, since improper dependence can diminish spiritual radiance (tejas), sacred lustre (brahmavarcas), and even vitality/longevity (āyuḥ).
In the didactic setting of Śānti Parva, Vyāsa delivers instruction on dharma and disciplined living. Here he lists categories of donors whose food is said to harm specific spiritual or vital qualities, functioning as a cautionary rule about purity, independence, and the moral consequences of patronage.