Shloka 79
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
यां यामिच्छेत् तनुं देव: कर्तु कार्यविधौ क्वचित् । तां तां कुर्याद् विकुर्वाण: स्वयमात्मानमात्मना,परमात्मा कार्यसाधनके लिये जिस-जिस शरीरको धारण करना चाहते हैं, उसे कार्य करते समय स्वयं ही प्रकट कर लेते हैं
yāṁ yām icchet tanuṁ devaḥ kartuṁ kārya-vidhau kvacit | tāṁ tāṁ kuryād vikurvāṇaḥ svayam ātmānam ātmanā ||
కార్యసాధనార్థం దేవుడు ఎప్పుడెప్పుడు ఏ ఏ దేహాన్ని ధరించదలచుకుంటాడో, అప్పుడప్పుడే తన స్వశక్తితో తానే తనను వికుర్చించి ఆ రూపంగా ప్రత్యక్షమగును.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The Supreme is free from limitation by any single form and can manifest whatever embodiment is required to accomplish a purpose—especially the maintenance of order and the fulfillment of dharma—acting through His own inherent power.
Vaiśaṃpāyana states a doctrinal point within the Śānti Parva’s reflective teaching: the Divine, when a task arises, assumes an appropriate form and becomes manifest to carry out that work, emphasizing purposeful manifestation rather than accidental embodiment.