Shloka 7
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
सौतिरुवाच तस्मिन् यज्ञे वर्तमाने राज्ञ: पारिक्षितस्य वै
sautir uvāca tasmin yajñe vartamāne rājñaḥ pārīkṣitasya vai, paripapraccha rājendraḥ pitāmaha-pitāmaham |
సౌతి పలికెను—శౌనకా! పారిక్షిత వంశీయుడైన రాజు జనమేజయుని యజ్ఞము విధిపూర్వకముగా జరుగుచుండెను. వివిధ కర్మముల మధ్య విరామము లభించినప్పుడు, రాజేంద్రుడు జనమేజయుడు తన పితామహుల పితామహుడైన వేదనిధి భగవాన్ కృష్ణద్వైపాయన మహర్షి వ్యాసుని ఈ విధముగా ప్రశ్నించెను.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic learning through disciplined inquiry: even a powerful king, amid ritual action, seeks guidance from a venerable authority (Vyāsa). It models humility, respect for lineage and tradition, and the ethical priority of seeking right understanding before acting.
During Janamejaya’s ongoing sacrifice, a pause occurs between rites. The king uses this interval to question Vyāsa—his remote ancestor and the revered compiler-sage—setting up the next portion of instruction or narration.