Shloka 25
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
उन सबसे भी अधिक धन्यवादके योग्य ब्रह्मपुत्र नारदजी हैं। मैं अविनाशी नारदजीको कम तेजस्वी ऋषि नहीं समझता, जिन्होंने श्वेतद्वीपमें पहुँचकर साक्षात् श्रीहरिका दर्शन प्राप्त कर लिया। उनका वह भगवद्-दर्शन स्पष्ट ही उन भगवान्की कृपाका फल है ।।
tad dṛṣṭvāṁs tadā devam aniruddha-tanau sthitam | badarīm āśramaṁ yat tu nāradaḥ prādravat punaḥ ||
జనమేజయుడు అన్నాడు—“వారందరిలో అత్యంత కృతజ్ఞతకు పాత్రుడు బ్రహ్మపుత్రుడు నారదుడు. అవినాశి నారదుడు తేజస్సులో ఏ ఋషికన్నా తక్కువనని నేను భావించను—శ్వేతద్వీపానికి చేరి సాక్షాత్తు శ్రీహరిని దర్శించినవాడు. అతని ఆ భగవద్దర్శనం నిస్సందేహంగా భగవంతుని కృపాఫలం. ఆపై అనిరుద్ధ-తనువులో స్థితుడైన దేవుని దర్శించి, నారదుడు మళ్లీ బదరీ ఆశ్రమం వైపు వేగంగా దూసుకెళ్లాడు।”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Direct vision of the Lord (darśana) is presented as the result of divine grace rather than mere personal effort; the sage’s greatness is measured by devotion, purity, and the Lord’s favor.
After beholding the Lord in the Aniruddha form at Śvetadvīpa, Nārada departs and hastens back toward the Badarī hermitage, indicating a return from a supreme spiritual encounter to the world of ascetic practice and transmission of sacred knowledge.