Shloka 54
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
न स शव्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन । मुनियो! तुम सब लोग जैसे आये हो, वैसे ही शीघ्र लौट जाओ। भगवान्में अनन्य भक्ति हुए बिना किसीको किसी तरह भी उनका साक्षात् दर्शन नहीं हो सकता ।। कामं॑ कालेन महता एकान्तित्वमुपागतै:
na sa śavyaḥ tv abhaktena draṣṭuṃ devaḥ kathaṃcana | munayo! yūyaṃ yathāgatāḥ, tathaiva śīghraṃ nivartata | bhagavati ananyabhaktim antareṇa kasyacid api kathaṃcid api tasya sākṣād-darśanaṃ na bhavati || kāmaṃ kālena mahatā ekāntitvam upāgataiḥ |
దేవుడు పలికాడు—“భక్తి లేకుండా ఈ దేవుని దర్శనం ఏ విధంగానూ సాధ్యం కాదు. ఓ మునులారా, మీరు వచ్చినట్లే వెంటనే తిరిగి వెళ్లండి. ఎంతో కాలం గడిచిన తరువాతైనా ఎవడు ఏకాంత-ఏకనిష్ఠతను పొందుతాడో, అతనికే ప్రభువుని సాక్షాత్కారం కలుగుతుంది.”
देव उवाच
Educational Q&A
Direct vision of the Lord (sākṣāt-darśana) is not attainable through mere approach, learning, or curiosity; it requires ananyā-bhakti—exclusive, unwavering devotion. The verse stresses that devotion is the decisive qualification for divine encounter.
The Deity addresses a group of sages who have come seeking a vision. He tells them to return as they came, explaining that without exclusive devotion they cannot see Him; only after long time and the attainment of single-minded inward dedication does such a meeting become possible.