अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
व्रतावसाने च शुभान् नरान् ददृशिरे वयम् | श्वेतांश्रन्द्रप्रतिकाशान् सर्वलक्षणलक्षितान्,“तदनन्तर हमने तत्काल पुनः सौ वर्षोंतक बड़ी भारी तपस्या की। उस तपोमय व्रतके पूर्ण होनेपर हमलोगोंको वहाँके शुभलक्षण पुरुषोंका दर्शन हुआ, जो चन्द्रमाके समान गौरवर्ण और सब प्रकारके उत्तम लक्षणोंसे सम्पन्न थे
vratāvasāne ca śubhān narān dadṛśire vayam | śvetāṃśucandrapratikāśān sarvalakṣaṇalakṣitān |
మా వ్రతతపస్సు పరిపూర్ణమైనప్పుడు అక్కడ శుభలక్షణులైన పురుషులను దర్శించాము—చంద్రుని శ్వేత కిరణాలవలె ప్రకాశిస్తూ, సర్వోత్తమ లక్షణాలతో అలంకృతులై. వారి దర్శనమే నియమసాధన ఫలసిద్ధిని, ధర్మసంపదను సూచించింది.
भीष्म उवाच
The verse underscores that disciplined observance (vrata) and sustained austerity culminate in auspicious, dharmic fruition—symbolized by the vision of beings marked by excellent signs and serene radiance. Ethical steadiness and self-restraint are portrayed as conditions for encountering higher, beneficent realities.
Bhīṣma narrates that after the completion of their austerity-vow, “we” (the group he speaks for) behold auspicious men whose appearance is luminous like the moon and who bear all favorable marks, indicating a significant turning point or reward following prolonged tapas.